سال تحصیلی 89-88 هم با هر چه خوبی و بدی، خوشحالی و ناراحتی، و کلا هر چه بود گذشت. اما آیا فقط اینکه زمان بگذرد کافیست. اینکه کاری ندارد، و زمان معتل نیست که ما بخواهیم بگذرد یا نه. آنچه مهم است، ببینیم آیا توانسته ایم در این گذر زمان صندوقی پر از میوه های موفقیت چیده باشیم یا خیر. الان موضوع بحث دانش آموز است، معلم هاست، آموزش است، پرورش است، و کلا تعلیم و تعلم است. پس میوه ی موفقیت برای یک دانش آموزی که از دبستان زحمت کشیده، معلم هایش زحمت کشیده اند، خانواده ها زحمت کشیده اند، و الان رسیده تا به دانشگاه برود، بعد هم مدرک بگیرد، خدا کند در دانشگاه هم چیزی یاد بگیرد، و تنها مدرک نباشد. اما انتظار ما این است که هرکسی تا آنجا که می تواند تاثیری مثبت در این امر داشته باشد، نشان دهد که چقدر موثر است ( در عمل البته )، و آنچه را در توانش است بگذارد وسط، کافیست و بیشتر از آن، نه من توقع دارم، و نه کسی دیگر.
خب مقدمش رو کش دار نکنیم، که خودمم خیلی حال نکردم از مقدمه. ولی امیدوارم که در این بحث مشارکت داشته باشین، و این سال آخری برای ما، و شاید چند سالی هم برای شما، به خیر و خوشی بگذرد. تا الان بد نبوده و نمی گویم عالی بوده و نمره اش بیست
. ولی خب شکر خدا احساس می کنم چندان لطمه ای نخورده ایم، و چندان حقی از ما و شما ضایع نشده باشد . ( یعنی امیدوارم اینطور باشد )
اما با تمام زحمت های مدیران، مسئولان، برای برگزار کلاس های دوم و سوم در دبیرستان های جناح و در تمام رشته ها و سعی و تلاششان برای ایجاد پیش دانشگاهی، که ستودنیست، اما باز هم نباید فراموش کنیم، که
کیفیت نباشد، بقیه ارزشی نخواهد داشت. نباید مسئولین 12 سال، 11 سال، یا شاید کمتر! زحماتی که کشیده اند را به خاطر چند سال بر باد دهند. مسئولان با دانش اموزان، با نوجوانان سر و کار دارند، و باید بدانند که شدنیست. چی؟ دستیابی به موفقیت.
امسال یعنی سال 90-89 سالی خواهد بود که بلاخره بعد چند سال پیش دانشگاهی در تمام رشته ها( فکر کنم قرار همین بوده ) ایجاد خواهد شد و پس از سال ها قرار است، جوانان جناحی، در جناح به نتیجه برسند و افتخارش هم برای جناح باشد. اصلا این چه یعنی دراد 10 سال در جناح باشند و درس بخوانند و بعد به خاطر دو سال افتخارِ موفقیتشان به جایی دیگر نسبت دهند. جایی که چندان اهمیتی هم به دانش آموزان جناحی نمی دهند. وقتی جای هزینه است، جناحیا یه بار هستن براشون، وقتی جای تقدیر است، اینا افتخار اند. بعضی ها هم متاسفانه این قضایا را از چشم دانش آموزان بی گناهی می بینند که برای درس هر روز صبح تا بستک می روند و ظهر بر می گردند و استدلالشان هم این است که وقتی در جناح می توانیم کلاس برگزار کنیم چرا بروید بستک؟ یکی نیست بهشان بگوید، بله، اگر فقط کلاس کافی باشد و نه معلم مهم باشد و نه اینکه سطح دانش آموزان چقدر پیشرفت کند، حرفشان درست است.
دانش آموزان می توانند افتخار کسب کنند، پس چه بهتر است که برای شهر خودمان باشد. اصلا در نتایج مسابقات فرهنگی و علمی دانش آموزان نگاهی بیندازید و آن را با سال های قبل مقایسه کنید، نمرات دانش آموزان هم همینطور. ببینید زحمات بلاخره نتیجه خواهد داد. ( برای مشاهده فعالیت های دانش آموزان، به بخش اخبار شهر جناح بروید و خبرهای سال تحصیلی 89-88 را ببینید )
با این حرف ها انتظار نداریم مسئولان فقط به خاطر افتخاری که نصیب شهرشان و خودشان می شود برای دانش اموزان تلاش کنند. بلکه باید به خاطر احساس مسئولیت باشد.
خب، خب. بریم سر اصل مطلب
خبر ها در مورد معلم های جناح، چه انهایی که از جاهای دیگر آمده اند و چه آنهایی که همشهریمان هستند، زیاد است و کم و بیش شنیده اید. ولی باز نمی دانم، چرا؟ واقعا "چرا؟" برای یکی دو درس معلم هایی و دبیرانی دعوت می کنند، که نه معلوم است سابقه ای دارند و نه از رضایت دانش آموزان قبلیشان خبری. اگر دلیلی دارد، من یکی که خیلی مشتاق شنیدن آن هستم.
خوشبختانه ، خوشبختانه در مدرسه ای که ما هستیم، حداقل مدیری هست صدای ما را بشنود ولی ای کاش همه ی مدیران مدارس صدای دانش اموزان خود را می شنیدند. البته مدیران هم تقصیری ندارند، و فکر نکنم از وظایفشان باشد. اما نمی دانم، کی قرار است حرف دانش آموزان، اصلا خود دانش آموزان اهمیت یابند و حداقل کاری که از مسئولین بر می آید( البته اگر خسته نمی شوند و مصدع اوقاتشان نمی شویم ) ، بیایند و ببینند چه می گویند این دانش آموزانی که گلوی خود را پاره کرده اند که حرف خود را بزنند. متاسفانه هنوز در مدارسی دیده می شود، که معلم ها و دبیرانی، رفتارهای عهد قجری دارند و فکر می کنند حرفشان چه درست و چه نادرست و غیر منطقی باشد، باید بی کم و کاست رعایت شود. ما نمی گوییم بیاییم حتما معلم ها را عوض کنیم. ولی حداقل مدیریتی درست می تواند طرز رفتار را تغییر دهد، و گرچه این موضوع کمتر در مدارس جناح مشاهده می شود و حساسیتی ندارد و این جای بسی خوشحالیست. اما از بحث رفتار و اخلاق که بگذریم و به تعلم و آموزش برسیم، دیگر حرف هایمان زیاد می شود و گله گزاری ها بی انتها. پس همینجا حرف هایم را متوقف می کنم تا شما هم گپی بزنید و نظرتان را بگویید
پس منتظریم، نظر شما در مورد مدارس جناح، دبیران، دانش آموزان، مسئولین مربوطه و سطح تحصیلات و کیفیت آن چیست. سریع بگین تا زود به نتیجه برسیم. اوکی؟
